موفقیت یک کشور یا بنگاه اقتصادی در عرصه اقتصاد دانش بنیان، درگرو پیشتازی و یا همگامی با روندهای جهانی در توسعه و عرضه محصولات و خدمات دارای مزیت نسبی و رقابتی به بازارها می باشد.

برخلاف دوره های پیشین اقتصاد که ارزش کالاها و خدمات عمدتاً ناشی از مواد اولیه و یا مشخصه های فیزیکی آنها بود؛ در اقتصاد کنونی، عامل مولد ارزش و مزیّت در کالاها و خدمات، نوآوری، هنر و فناوری و به تعبیرکلی «دارایی های فکری» بکار رفته در آنها می باشد. ازاین رو کشورها و بنگاه ها برای حفظ موقعیت و توسعه بازار خود ملزم به برنامه ریزی و سیاست گذاری مؤثر برای تولید، کسب و بهره برداری از دارایی های فکری نوین و تولید ارزش از آنها می باشند.

نيل به اهداف و چشم اندازهاي ترسيم شده در سياست ها و برنامه هاي کلان کشور در زمينه استقرار اقتصاد دانش بنيان و توليد ارزش از يافته هاي دانش بشري و دستاوردهاي فني و تکنولوژيک، مستلزم تدارک سازوکارها و دسترسی به خدمات نويني در عرصه هاي مختلف– بویژه عرصة عمومی جامعه، مراکز علمی و دانشگاهی و نهادهای صنعتی و تجاری- است که بسترها و زيرساخت هاي لازم براي انتفاع جامعه از مزايا و فوايد اقتصاد دانش بنيان تلقي مي گردند.